บทที่ 22 ปากแข็งจริง ๆ รักก็บอกว่ารักให้มันจบๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น

ม่านฝันนั่งอยู่ข้างเตียงของราเชลในห้องพักผู้ป่วย ดวงตาของเธอยังคงแดงช้ำจากการร้องไห้ทั้งคืน มือเรียวของเธอค่อย ๆ ลูบศีรษะลูกสาวตัวน้อยที่กำลังหลับสนิท 

‘เจ็บไหมลูกแม่ ให้แม่เจ็บแทนหนูได้ไหม’

ราเชลดูสงบ แต่ใบหน้าที่ซีดเซียวและร่างกายที่ดูอ่อนแอทำให้ม่านฝันแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

‘เพ...